Concert 2007

ZEVENDE POPCONCERT ISW’S  SWINGEND HOOGTEPUNT
 
fotos van de voorbereiding kun je bekijken door hier te klikken
fotos van het concert kun je bekijken door hier te klikken
fotos van de afterpaty kun je bekijken door hier te klikken
 
 
Recensie van C.G. van der Pol ( op donderdag 13 december toeschouwer)
 
Jaar in jaar uit kijken de leerlingen van het ISW aan de Gasthuislaan uit naar het popconcert. De afgelopen week werd het door een groep leraren onder de muzikale bezieling van Martin Verheesen voor de zevende keer georganiseerd. Deze keer werd het een onvervalst popconcert dat elke avond een andere titel kreeg en donderdag de omschrijving “The Thursday  Night Live Show”  meekreeg.
 
Na de vorige zes edities waren mijn verwachtingen hoog gespannen en de voorstelling voor vier avonden was binnen één schoolpauze uitverkocht. We hadden als schoolleiding zelfs onze felgele BHV-vestjes aangetrokken omdat er chaos bij de kaartverkoop was voorspeld.  De zaal was dan ook elke avond stampvol, temeer daar er altijd sprake is van een indrukwekkende hoeveelheid professionele geluids -en lichtapparatuur dankzij Maranta Licht en Geluid. Oud-leelring Duco Tuinenga blijft zich met de voorstelling bemoeien. Wie de voorstelling bekijkt, waant zich in een heus poptheater .
 
Deze keer was het optreden van de leerlingen en leraren ook te volgen via grote LCD-schermen, waardoor iedereen een prachtig zicht had op de optredende artiesten. Bovendien kunnen op die manier ook illustratieve video’s aan de nummers worden toegevoegd. Ik betrapte me er  vaak op dat ik bij het zien van de videobeelden me afvroeg hoe dat gerealiseerd kon worden, maar ik zag enkele videojongens onder leiding van mijnheer Van der Berg door de zaal lopen.
 
Vanaf het begin ontwikkelde zich  een live show waarbij de optredens van de artiesten naadloos op elkaar aansluiten. Deze keer was gekozen voor een “lady-speaker” : een rol die de havo-leerling Sharif Santoe met verve bekleedde. Hij was leuk in zijn tekst en onbevangen in zijn optreden. Talentje: kan volgens mij zo de showbis in.
Hij werd in zijn rol voortdurend dwars gezeten door een komische act van The Blues Brothers (overtuigend neergezet door de 6-vwo-ers Perry van der Burg, Arjo Vermeer en Dennis Dessens) die als een rode draad door de voorstelling was geweven. En toen ging het los: het begon met een rap. Eerlijkheidshalve moest ik er dit jaar “inkomen” maar dat had meer met de drukke werkzaamheden te maken dan met de optredens. Maar gaandeweg kon ik me steeds meer ontspannen en vooral na de pauze toen iedereen los was, kreeg ik weer dat trotse gevoel om te werken op een school met zoveel talent en lef.
 
 Het repertoire van dit jaar bestond uit Engelstalige en veelal moderne nummers met een enkel uitstapje naar het verleden. Traditiegetrouw komen ook vele muzieksoorten aan de beurt: van rap tot rock en van pop tot heavy metal. Nou is die muzieksoort niet direct favoriet bij mij, maar ik vond dat   Bart van der Pijl het geweldig deed. Ook  nummers van Madonna, Cristina Aguilera, Madonna., Lenny Kravitz werden ten gehore gebracht. Ook herkende ik natuurlijk de artiesten die elk jaar wel meedoen (de meiden uit vwo-6, Rianne, Eva, Tessa, Naomi enz. Het blijft gevaarlijk namen te noemen want dat zou kunnen betekenen dat die er meer uitsprongen dan de anderen.
 
Natuurlijk verschilden de zangkwaliteiten, maar er is een enorme dosis “lef” nodig om voor een volle zaal met vooral leeftijdgenoten je lied ten gehore te brengen. Dat werd heel goed onder woorden gebracht door de beide muziekdocenten Sanne van Rijn en Martin Verheesen aan het begin van de voorstelling. Ze zongen als ode aan de deelnemers het enige Nederlandstalige lied van de voorstelling “Lef”(Karin Bloemen)
 
Iedere dag heb je opnieuw de keus:
Iedere dag heb je opnieuw de keus:
ren je door of gooi je rigoureus
je bestaan overhoop
weg de onzin, het gejaag en het gedoe
heb je het lef dan is het nooit te laat
om te beseffen dat het zo niet gaat
reik niet naar de hemel, maar haal ‘m naar je toe

Waarom zou je altijd op je tenen lopen ?
dat houdt niemand vol, geloof dat maar van mij
bal je vuisten niet, maar hou je handen open
kijk in plaats van steeds omhoog een keer opzij
bal je vuisten niet, maar hou je handen open
kijk in plaats van steeds omhoog een keer opzij
 
En zo is het maar net. Je zit in de eerste klas en je heet Tom of Dennis en je zingt een nummer van Mika over Grace Kelly. Dan heb je toch echt lef.
 
Lef toonde ook Steven Boon in een spetterende drumsolo van het nummer Roots Bloody Roots (Sepaltura) Muzikaal hoogtepunt was voor mij ongetwijfeld het optreden van Leonoor van der Lubbe  met begeleiding van Hanna Blomaard (dwarsfluit). Ze lieten “I can’t make you love me” horen. Jammer dat ze straks gaan slagen en de school verlaten.
 
De meeste nummers werden begeleid door in totaal 43 danseressen. De choreografie van de nummers was in alle gevallen bedacht en gerepeteerd onder leiding van de vwo-4-leerlinge Jaedy van de Broek, die het schoolniveau inmiddels zelf ontstegen is. Ik heb veel bewondering voor die danseressen die ik vele weken steeds nog bezig zag wanneer ik soms na vijven de school verliet.
 
Met 75 koorleden, een 15-man tellend orkest en 22 bandleden en talloze medewerkers backstage  komt de deelname weer te liggen op bijna 200 leerlingen en docenten.  Dat betekent dat 1 op de 5 leerlingen van de school op één of andere manier betrokken is bij de uitvoering van het concert. Het is ongetwijfeld het jaarlijkse hoogtepunt in het leven van een aantal leerlingen op het ISW aan de Gasthuislaan. Het popconcert is dan ook niet meer weg te denken. Daarvoor zorgden alle deelnemers zelf door in een spetterende finale de zaal enthousiast aan het swingen te krijgen. En wanneer ik zelf handenklappend en de steeds strammer wordende  heupen wiegend mee ga doen betekent dat ik me uitstekend heb vermaakt.
 
IK GA DAAROM TROTS DE KERSTVAKANTIE IN.
GENIET EVEN VAN JULLIE SUCCES.